Lynn Austin is geboren in 1949 en is getrouwd met Ken, hoogleraar Musicologie. Al vele jaren was er bij Lynn Austin de drang om te schrijven. Maar ze kwam er gewoonweg niet toe. Dit kwam mede door de vele reizen die ze maakte, maar ook haar groeiende gezin noopten haar om haar carrière uit te stellen.

Ze heeft drie kinderen, t.w. Joshua, Benjamin en Maya. Lynn Austin trok twee jaar naar Bogota om daar een lerarenopleiding te volgen. Teruggekeerd in de V.S. vertrokken de Austins naar de ‘Thunder bay’ in Ontario en later naar Winnipeg in Manitoba. Lynn is lerares geweest en heeft nog les gegeven aan gehandicapte kinderen, die niet allemaal konden lezen. Daarom vertelde zij ze verhalen. Ze wilde wel schrijven, maar daar was geen tijd voor met een baan en twee kinderen.  

Het was gedurende de lange Canadese winters thuis met haar kinderen, dat Lynn Austin vooruitgang boekte om haar droom in vervulling te doen gaan. Kort na de geboorte van Maya begon ze er mee (1985), maar ze was echter al vertrouwd met boeken toen ze zelf nog een baby was. Haar moeder was namelijk bibliothecaresse en schreef aan de keukentafel stukjes voor de krant. Iedere dag schreef ze een paar uur, als haar kinderen sliepen. Dat ging erg traag. Ze werkte dan ook zeven jaar aan haar eerste boek. Het was het eerste deel van de trilogie over Hizkia. Het schrijven beviel haar goed. Ze vond het heerlijk. Boeken van anderen, die schreven over de moeiten en de zinloosheid van het leven stelden haar altijd teleur. Dat wilde ze anders doen. Ze wilde schrijven over de hoop die er is in alle moeiten. Na haar zwangerschapsverlof ging ze met tegenzin weer lesgeven. Dat heeft echter maar kort geduurd. Hoewel het gevolg was dat ze met minder rond moesten komen, besloten Lynn en Kenn Austin dat ze thuisbleef bij de kinderen en ging schrijven (1992). Ze stond dus met het éne been in de wereld van Hizkia en met de andere in haar jonge gezin. Het was terugschakelen en vooruitschakelen. Een schrijver die hard werkt, is te vergelijken met iemand die een spannend boek leest. Zodra je wordt gestoord, moet je weer even beseffen waar je bent. Uiteindelijk ging ze in de huiskamer zitten schrijven tussen alle herrie en speelgoed. Vaak zaten ze ‘s avond aan tafel te eten, terwijl Lynn’s gedachten heel ergens anders zaten. Dan zeiden de kinderen: “O. mama is niet bij ons Ze is in haar eigen wereldje” Soms heeft ze ineens het plot van een boek te pakken. Dan springt ze overeind, rent naar haar werkkamer en spreekt het snel in op een geluidsdrager. Eerste prioriteit voor Lynn bleef en is nog steeds om voor haar gezin te zorgen.  

De levendige discussies tussen Lynn, haar moeder, haar oma, zussen en nichtjes betreffende de veranderende rol van de vrouw, waren voor haar de aanleiding tot het schrijven van het boek Eva’s dochters. Buiten lezen en schrijven, is het onderzoeken van de Bijbel (Bijbelse achtergronden) en archeologie voor haar een passie. Haar man was hoogleraar, dus ze had gemakkelijk toegang tot de universiteitsbibliotheek. Zo kwam ze heel veel te weten over het oude Israël.   

Archeologie heeft haar altijd geïnteresseerd. Op de middelbare school las ze een boek over opgravingen in Babylon en Assyrië. Dat is haar altijd bijgebleven. Zij en haar zoon zijn in 1989 naar Israël verhuisd om deel te nemen aan archeologische opgravingen bij de oude stad van Timnah. Ze ging terug naar haar kinderjaren: graven in de bodem op de zoektocht naar verloren werelden.Haar oudste zoon die meegegaan was, was toen 14 jaar. En hij wilde ontzettend graag een schedel vinden. Zowaar, hij vond in de opgravingen de resten van een schedel. Zodra hij die opgroef, stortten de experts zich erop. Ze starten direct met het vuil er af te borstelen. Haar zoon mocht er helaas met geen vinger meer aankomen. Hij was echter al blij dat hij een schedel gevonden had. Een geweldige ervaring was hij rijker geworden. Hier heeft zij veel inspiratie opgedaan voor het schrijven van haar bijbelshistorische romans. Toen ze uit Israël terugkwam, is ze via Londen gereisd om er te studeren in een enorme collectie boeken over Assyrië, het vijandige rijk in de tijd dat de koning Hizkia koning was. Ze pikte overal stukjes uit en van de combinatie van die stukjes probeerde ze zich een beeld te vormen hoe het zou zijn gegaan. 

Lynn Austin (55) is op dit moment de bestverkopende auteur in de christelijke boekhandel: in totaal zijn er van haar boeken in Nederland meer dan 100.000 exemplaren over de toonbank gegaan. Behalve romans over de bijbelse koningen Hizkia en Manasse schreef ze ook verhalen over de Amerikaanse burgeroorlog en over de levens van eigentijdse vrouwen. Haar boeken over koning Hizkia en koning Manasse waren de eerste die ze geschreven heeft, nog vóór haar andere romans. De geschiedenissen van deze koningen hebben haar gefascineerd vanaf dat zij ze voor het eerst las, als tiener tijdens ”confirmation class” in de kerk. Als ze in de Bijbel leest, lijken de verhalen tot leven te komen, ze kan ze helemaal voor zich zien. Later ontdekte ze dat de meeste mensen het Oude Testament saai vinden, dat het niet tot hun verbeelding spreekt. Daarom besloot ze om deze verhalen op te schrijven op de manier waarop zij ze vóór zich ziet, zodat lezers even geboeid raken door het Oude Testament als zijzelf. Jammer genoeg waren bijbelse romans niet populair toen ze begon te schrijven, en de meeste uitgevers wilden ze niet hebben. Daarom begon ze in plaats daarvan ’gewone’ romans te schrijven. In die zin is ze in het verleden wel beperkt door de wensen van haar uitgevers.

Dat geldt niet voor de wensen van haar lezers: ze vind het juist fijn om van ze te horen. En ze wil ze graag geven wat ze van een goed boek verlangen: een boeiend verhaal dat hun tijd en geld waard is, dat een boodschap van hoop en verlossing brengt die ze ook op hun eigen leven kunnen toepassen. Waar voor Lynn Austin de grenzen van de verbeelding liggen bij het schrijven van bijbelse romans? Zij verzint veel, en ze voegt ook veel toe uit andere historische bronnen. Maar ze probeert haar verbeelding wel te beperken tot wat de waarheid is omtrent de menselijke natuur in het algemeen, en omtrent God in het bijzonder. Bij het schrijven van de boeken van Hizkia heeft ze veel spanning gevoeld tussen Bijbel en fictie. Ze heeft geprobeerd om zo dicht mogelijk bij de Bijbel te blijven. Toen ze eenmaal in Israël geweest was, en ze zag het landschap en het uitzicht dat koning Hizkia vanuit zijn paleis had gehad, wist ze hoe het toen geweest moest zijn, en kon zij zich er een voorstelling van maken. Ze dacht dat iedereen dat vermogen wel zou hebben, maar dat bleek niet waar te zijn. Mensen zeiden soms tegen haar dat de Bijbel zo ver van hun af stond. Ze konden zich er niets bij voorstellen. Het zei hun niets. Toen was ze er zeker van, dat ze door moest gaan met schrijven. In haar Bijbelse romans voegt Lynn wel gesprekken tussen personen toe. Het kan volgens haar niet anders. Ze heeft geprobeerd zich in hun rollen te verplaatsen. Ze verplaatste zich in Hizkia en probeerde zich voor te stellen hoe het zou zijn als haar koninkrijk bedreigd en onder de voet gelopen zou worden, als mensen uit haar volk vermoord zouden worden. Bovenaan alles blijft staan dat ze geen dingen aan haar romans wil toevoegen die in tegenspraak zijn met de Bijbel of met wat we uit de Schrift weten over Gods Wezen en Zijn bedoelingen met de mensenkinderen.

Ze wil laten zien dat bijbelse personen gewone mensen waren, net als zij, zodat ze kunnen leren van het lezen over hun bestaan. Manasse bijvoorbeeld werd misleid door valse godsdiensten, en dat zou ons ook kunnen overkomen als we niet voorzichtig zijn. Maar God is onveranderlijk. Daarom beperkt ze haar verbeelding tot de waarheid over Hem en over Zijn handelen in de tijd, in de geschiedenis en in de levens van mensen 

Haar boeken gaan altijd over vroeger, over het geloof en de liefde. De geschiedenis geeft haar het conflict in het verhaal. Ze laat mensen zien dat het niet alleen vandaag de dag moeilijk is. Ook in andere tijden kampten de mensen met conflicten en problemen. Als mensen daarmee geconfronteerd worden, kunnen ze hun eigen moeiten even vergeten of ermee proberen te leven. Het geloof is heel belangrijk voor haar. Ze probeert het er niet in te stoppen, het komt er vanzelf uit. Het geloof geeft betekenis aan alles, ook aan haar boeken. Slavernij bijvoorbeeld is moeilijk, andere perioden in de geschiedenis zijn moeilijk, maar alles heeft zijn doel en betekenis, omdat God erbij is. Met romantiek heeft ze ook wat. Alhoewel, niet alle liefdes in haar verhalen, goed aflopen, ook dat is herkenbaar. 

Het verschil tussen christelijk en seculier amusement is volgens Lynn Austin terug te voeren op het wereldbeeld van de auteur. Ook als de personages in een seculier boek precies dezelfde dingen meemaken als de personages in een christelijk boek, is er verschil. Stel, iemands baby sterft. In een seculier boek is dat alleen maar een afschuwelijk drama. In een christelijk boek is het ook een drama, maar de christenen zullen op zoek gaan naar betekenis en kracht, en troost zoeken bij God. Dat is volgens Lynn een wereld van verschil. 

In Amerika liggen haar boeken overal in de algemene boekhandels. Twee jaar geleden hadden ze in de Verenigde Staten een bestsellerlijst van christelijke boeken en een bestsellerlijst van alle boeken in totaal. Ook bij die algemene lijst stond een christelijk boek op nummer 1. Sindsdien liggen de christelijke boeken daar werkelijk in alle boekwinkels.De gigantische kerken die je daar hebt, met soms 20.000 mensen in één dienst, roepen de mensen op om christelijke boeken te lezen. Er zijn mensen die zich geen christen noemen, maar uitsluitend christelijke boeken willen wegens de normen en waarden. Bovendien weten ze bij christelijke boeken zeker dat er geen vloeken of pornografische passages in staan. 

Het verbaast haar altijd als iemand denkt dat ze beroemd is. Voor haar is het auteurschap al die jaren vooral een lange, moeilijke strijd geweest. Het leven van een schrijfster is geen leven van glamour; haar plaats is haar werkkamer, waar ze achter de computer zit en probeert om de dingen goed op te schrijven.  

Vroeger keek ze van een afstandje naar haar personages, nu is ze één van hen. Ook kijkt ze nu kritischer naar haar werk. Het schrijven is daarmee ook een stuk moeilijker geworden. Niet alleen omdat ze strenger voor zichzelf is geworden, maar ook omdat de onderwerpen haar  leegzuigen. Ze heeft drie boeken over de Amerikaanse negerslavernij in de negentiende eeuw geschreven, en dat vond ze heel zwaar. Ze las verhalen die uit de monden van slaven waren opgetekend. Ze probeerde zich voor te stellen hoe het is geweest om het eigendom van iemand anders te zijn. Om iemand te zijn met wie anderen mogen doen wat ze willen. Ze leefde zich zo in, dat ze er naar van werd. Maar die slaven hadden een heel sterk geloof en keken naar het Oude Testament, en naar hoe God het volk Israël bevrijdde. Dat is het lichtpunt. 

In 2005 Is ze naar Europa gekomen, omdat ze geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog. Ze wil in de toekomst een reeks boeken schrijven over vrouwen in de Tweede Wereldoorlog. In de oorlog deden ze dingen die ze anders nooit hadden gedaan. Ze werkten in fabrieken, zaten in het verzet of verpleegden gewonden. Dat fascineert haar en daar wil ze over schrijven.  

Lynn Austin is lid van de Reformed Church of America en woont nu samen met haar man en hun drie kinderen in Illinois en ze geniet van lezen, wandelen, reizen naar de muziekoptredens van haar echtgenoot en het onderzoeken van oude ruines, waar zij ze ook maar kan vinden.

U kunt zich ook abonneren op de gratis nieuwsbrief van Lynn Austin via: http://www.lynnaustin.org/

Verdere geraadpleegde bronnen: Reformatorisch .Dagblad en Nederland Dagblad