De hobby’s van Gerda Ronhaar zijn er een drietal, t.w. Roemeens, tuinieren, lezen, borduren.

Waarschijnlijk is ze met schrijven begonnen in 1992. Ze weet het niet helemaal zeker.
De kinderen waren toen allemaal hele dagen naar school en ze zocht afleiding. Haar man en haar schoonmoeder hadden al vaker gezegd dat ze best boeken zou kunnen gaan schrijven.

Wat heeft ze zoal geschreven?
Voor leeftijd 12+ :
De Duiventil (2e druk bij Mes in juni 2004)
De Duiventil in rep en roer
Zomergasten in de Duiventil
Babs! (2e druk in juni 2004)

Deel 4 van de Duiventil ('Spanning in de Duiventil') verschijnt D.V in september 2004. De Duiventil, deel 1 en 2, zijn ook uitgegeven door Iris, als groot- letter-boeken.

Deel 3 verschijnt ook als grootletterboek.

Voor 10-12 jaar
Een huis voor Tessa

Voor 4-8 jaar
Een vreemde verjaardag
Tom krijgt een vriend
De Julianaschool komt in aktie

Ze vind het erg leuk om te schrijven. Hoewel het in de Duiventil-serie ook over een doktersgezin met acht kinderen gaat, schrijf ze niet over het gezin waar ze vroeger zelf toe behoorde. Veel mensen denken dat namelijk. Ze menen sommige situaties te herkennen. Anderen denken dat ze haar eigen kinderen beschrijft. Dat is ook niet zo. Ze wilde gewoon graag over een gróót gezin schrijven. Waarom? Omdat ze het vroeger thuis zelf heel gezellig vond met zoveel mensen. Er gebeurt altijd wel wat! Bovendien zijn er ook nu nog genoeg grote gezinnen. Omdat het haar eerste boek was wilde ze daarin een vader laten optreden die overdag geregeld thuis zou zijn. Daarom bedacht ze een huisarts als vader.

Hoe gaat dat in zijn werk, een boek schrijven?
Ze gelooft dat dit voor iedere schrijver weer anders is. Bij haar begint het altijd met een idee. (Ja, hoe leg ze uit hoe haar fantasie werkt??????) Dit doet ze meestal terwijl ze haar huishouden doet, tijdens het stofzuigen etc. Ze blijft net zo lang denken tot ze vindt dat ze een leuk verhaal heeft.

Van sommige dingen weet ze niets of weinig. Daar verzamelt ze dan informatie over, door over dat onderwerp te lezen of door mensen te bellen die haar er meer over kunnen vertellen. Over speciale ziektes bijvoorbeeld, haalt ze medische boeken.

Als ze het verhaal in grote lijnen in haar hoofd heeft en alle nodige dingen uitgezocht zijn, begint ze te schrijven. Het begin is heel belangrijk. Dat moet goed zijn, vindt ze. Soms probeert ze het wel twintig keer. Een andere keer gaat het meteen goed.

Soms schrijf ze uren achter elkaar door. Dan kan ze bijna niet stoppen met schrijven. Haar kinderen slepen me dan echt achter de laptop weg!!!! En een andere keer schrijft ze heel regelmatig, een paar uurtjes per dag. Er zijn ook tijden dat ze helemaal niet schrijft. Dan doet ze van alles en nog wat, de tuin bijvoorbeeld, kleren naaien. Er zijn zelfs tijden dat ze denkt dat ze nooit weer zal schrijven. Juist in zo'n periode krijg ze natuurlijk net een leuke brief van de één of andere onbekende lezer(es) die informatie van haar nodig heeft voor een boekbespreking en dan denk ze: "ha, ze vinden mijn boeken mooi, anders bespreken ze het niet op school. Ik geloof dat ze toch maar met schrijven door moet gaan."

De belangrijkste lijnen van haar verhaal heeft ze dus van tevoren in haar hoofd. De details niet. Die bedenkt ze terwijl ze bezig is. Soms gebeuren er ook dingen die ze eerst helemaal niet zo wilde laten gebeuren, maar zo gaat dat nu eenmaal bij een echte schrijver.

Een voorbeeld: ze vindt dat een meisje waarover ze schrijft niet boos zal worden, omdat ze een rustig karakter heeft. Het meisje begint dan als het ware tegen haar te praten, zo van "jij kunt wel denken dat je heel rustig bent, maar nu dus niet. Nu wil ze stampvoeten, zó boos ben ze. Zo moet je me beschrijven." Dat is best grappig. Dan wordt het verhaal toch een beetje anders. Soms ook is ze druk aan het typen en opeens zegt één van haar "mensen" iets of gebeurt er iets, waar ze zelf van schrikt. Dan denkt ze, wat doet ze nu? Meestal zijn het goede ideeën en ze laat die dingen dan ook maar gewoon gebeuren. Het verhaal schrijft zichzelf, zeggen schrijvers vaak, maar zo gaat het ook echt in de praktijk hoor!

Als ze het hele verhaal heeft getypt, leg ze het een tijd weg. Daarna leest ze het opnieuw. Ze verandert dingen die ze niet goed vindt en tevens haalt ze de fouten eruit. Als ze er echt van overtuigd van is dat het "af" is, stuurt ze het op en wacht ze het commentaar af van de uitgever en de redacteur. Als het nodig is worden er weer dingen veranderd. Daarna wordt het gedrukt.

Over de buitenkant van het boek heb je als schrijver niet veel te zeggen. Ze ziet haar boek ook pas als het klaar is. Heel spannend, want de buitenkant is ook heel belangrijk!

Bij welke uitgever bent u?
Ze ben begonnen bij Kok in Kampen . (De Duiventil) Dat werd later door Callenbach in Kampen overgenomen (De Duiventil in rep en roer en Een huis voor Tessa ) omdat zij jeugdboeken uitgeven. Waarom ze voor deze uitgever koos? Omdat ze toen ook in Kampen woonde en zelfs heel dichtbij. Later ben ze naar uitgeverij Mes gegaan omdat ze niet tevreden was over Callenbach. Ze heb voor Mes gekozen nadat ze van een boekhandel in Rotterdam een folder kreeg met boekjes die bij Mes waren uitgegeven. Ze had nog nooit van Mes gehoord. De illustraties spraken me erg aan en toen ze begreep dat Mes een christelijke uitgever was heb ze gewoon geprobeerd of Mes haar werk wilde uitgeven. Sindsdien is Mes haar uitgever en dat bevalt heel goed! Mes geeft nu ook opnieuw de eerste twee delen van de Duiventil uit.

Wat is het doel van uw boeken?
Voor de Duiventil-serie en Babs: Ze hoop voor ontspanning te zorgen. Leuke dingen, afgewisseld met ernstige zaken. Ze hoop dat er hardop om gelachen kan worden en dat er soms een traantje weggepinkt wordt. Sommige lezers zeggen dat ze de Duiventil- boeken in één ruk uitlezen omdat ze leuk en spannend zijn. Als ze dat hoor ben ze tevreden. Natuurlijk hoop ze ook dat haar lezers nadenken over de dingen die de hoofdpersonen in haar boeken meemaken. Bijvoorbeeld: geloof ze en hoe kom ze daar voor uit op school tegenover andere jongeren? Hoe zou ze reageren als ze meemaakte dat Bovenal hoop ze, dat voor iedere lezer duidelijk wordt dat we niet "toevallig" op aarde leven. Dat de Heere Jezus voor ons gestorven is en dat het Zijn verlangen is dat we Hem leren kennen en dat we op Hem leren vertrouwen. Iedere dag dat we leven een beetje meer.

Voor de kinderboekjes:
Ook daarin wil ze graag iets wat de kinderen beleven, iets spannends, iets moeilijks of iets leuks combineren met het geloof of een verhaal uit de bijbel. De Heere kent ons, Hij weet wat we meemaken, wat we denken en voelen. Hij wil er voor ons zijn. Ook als we nog klein zijn.

Speciaal over Babs!
Toen ze aan Babs begon had ze zin om eens een ander meisje te kiezen als hoofdpersoon, een mollig meisje dat vol streken zat en gewoon een typetje is. Vanaf het eerste moment dat ze begon te schrijven liep het als een trein. Ze heb het boek in zes weken geschreven, dat is voor haar een record, normaal doe ze er zo'n drie maanden over.

Ze hou van grappige momenten en vaak denk ze dan aan haar eigen middelbare schooltijd. Ze zat bij zo'n type in de klas en ze kan je verzekeren dat we heel wat lol hebben beleefd (de leraren boos). Natuurlijk horen verliefdheden daar ook bij. Zo ken ze iemand die vroeger echt verliefd op de postbode was, net als Nanda. Ze hing geregeld uit het raam als ze hem aan zag komen. Zoiets onthoud je gewoon. Daar kun je leuke dingen mee doen als schrijfster. Babs wordt ernstig ziek. Waarom ze dat laat gebeuren? Toen ze in de hoogste klassen van het vwo zat, ze denk klas 4 en 5, zat ze ook in de leerlingenschoolraad. In die tijd heb ze vaak meegemaakt dat er iemand van school stierf. Als vertegenwoordigster van de leerlingenschoolraad ging ze dan ook naar de begrafenis. Ze herinner me in ieder geval dat er 2 leraren en 5 leerlingen stierven. Een meisje kwam onder de trein waarin ze zat, op weg naar een schoolavond, een jongen uit haar klas stierf aan leukemie, een andere jongen verongelukte, een vader van een jongen uit haar klas viel op zijn werk in een machine en overleed. Ook in het dorp waar ze toen woonde, stierven veel jonge mensen die ze kende. Dat heeft op haar een enorme indruk gemaakt. Het plotselinge ervan, de schok die je ervaart, het verdriet van de familie en kennissen, de lege plaats! Ze raak het nooit meer kwijt. Later toen ze zelf kleine kinderen had, overkwam het ons ook geregeld dat één van de kinderen iets kreeg en hals over kop naar het ziekenhuis moest. Een van de jongens kreeg, toen hij 2 jaar was, kokend water over zijn gezicht, hij lag een maand in een geïsoleerde steriele kamer; later viel hij met zijn fiets, kreeg het stuur in zijn buze en had een gat in zijn dunne darm waardoor hij buzevliesontsteking kreeg. Dat is op het nippertje goed gegaan! Nog weer later moest hij hals over kop naar het ziekenhuis omdat ze bang waren dat hij hersenvliesontsteking had; een van de andere jongens brak alles toen hij een tiener was en heel snel in de lengte groeide. Zo zat je thuis en zo in het ziekenhuis. Gelukkig leven ze allemaal nog.

Over die dingen met ze schrijven. Over de angst die je voelt, of je kind of iemand anders het wel "halen" zal. Over wat je denkt als je erg ziek bent. Of wat je denkt als je aan het graf van iemand staat. Zou hij of zij wel geloofd hebben, wel vergeving hebben gevraagd voor zijn of haar zonden en gered zijn door het verlossingswerk van de Heer Jezus op Golgotha? Mensen zijn vaak geneigd om te denken, ach die dingen 'dat komt later wel eens, ze moet nu' Maar er is niet altijd een "later". Als jongeren kiezen om als een christen door het leven te gaan, komen ze voor allerlei moeilijke momenten te staan. Je kunt meelopen met "de rest" of je kunt uitkomen voor je geloof en je overtuigingen. Daarom schrijf ze zoals ze schrijf en probeer ze jongeren met die zaken te confronteren. Ze hoop dat, als ze lezen over bijv. Babs' ziekte, ze bij zichzelf nagaan, hoe zij er aan toe zijn, als ze ineens iets krijgen, zonder dat er tijd is om "het nog met God in orde te maken". Het kan hen net zo goed ook overkomen. Ze hou van grappen, van plagerijen en laat dat heel bewust in haar boeken gebeuren omdat er vaak ook veel te lachen valt, maar het gaat haar eigenlijk om de serieuzere zaken. Net als in het leven zijn er vrolijke tijden en minder vrolijke of verdrietige tijden en ze wil ze beide beschrijven.

Een vrouw, Lanerta, heeft eens gedicht:

doe haar een welbesneden pen zijn in Uw hand,
laat toch Uw Geest haar vullen, stuwen, drijven,
doen vaardig zijn, verlichten haar verstand,
doe haar Uw grote Naam voor ieder leesbaar schrijven.

Dat is ten diepste ook haar wens. Ze ben maar een onbelangrijk schrijfstertje en haar boeken zijn maar zwakke probeersels, maar ze doe wat ze kan en ze hoop dat, hoe zwak ook, ze toch iets van "een leven mét Christus" mag laten zien en dat dit een uitwerking mag hebben op de lezers.

Groetjes van Gerda Ronhaar
Ze zou het heel leuk vinden om van de lezers van haar boeken te horen wat ze ervan vinden. Dat mag per e-mail: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. .