Piet Kuijper is zijn naam. Hij is geboren op 12 februari 1944 te Hilversum. In die plaats is hij ook  opgegroeid. Zijn wortels liggen dus in het Gooi. Na lang aarzelen besloot hij onderwijzer te worden en nam het besluit om in Utrecht een opleiding te gaan volgen.

Op mijn 23ste verliet ik Hilversum om op diverse plaatsen aan basisscholen te gaan werken. Eerst in Enschede, vervolgens in Rijswijk (ZH) en vanaf 1973 in Zeeuws-Vlaanderen. Daar werkte hij tot 2004 in Axel. In dat stadje woont hij nog steeds, hoewel hij wel gestopt is met werken.

Hoe ontstonden zijn boeken? Vertellen deed hij altijd graag en het liefst over geschiedenis. Vandaar dat hij geschiedkundige jeugdboeken is gaan schrijven. Het begon naar aanleiding van kerstverhalen....... We laten hem zelf even aan het woord....

“Die kerstverhalen, die verzon ik altijd zelf. Op verzoek ben ik die op papier gaan zetten. Zo is mijn eerste verhaal  "Het weersproken teken" uit 1978 eigenlijk een uitgewerkt kerstverhaal. Het verscheen als feuilleton. Ik kreeg de smaak te pakken en schreef in 1979  "De vierde man". Dat speelt zich af in de tijd van de Afscheiding van 1834 in mijn geboorteplaats Hilversum. In 1985 verscheen "De slijkgeuzen van Schoonhoven" uit de tijd van het Twaalfjarig Bestand en de Dordtse Synode. Toen ging ik mij voor de tijd van de oorlog interesseren. In 1988 schreef ik "Wie alles prijsgeeft" over de Japanse aanval op Pearl Harbor, voordat er ooit een film gemaakt was. "Zwaardvissen boven Tarente" uit 1992 gaat over de strijd in het gebied van de Middellandse Zee ten tijde van Mussolini. "Het wonder van Entebbe" gaat over de Israëlische bevrijdingsactie in 1976 op het vliegveld van Entebbe in Oeganda. Het verscheen in 1996. Mijn laatste boek "Morgenrood voor de Molukken" uit 1997 speelt zich af rondom de treinkaping in De Punt in 1977. Daarna had ik geen tijd en energie meer om te schrijven..........”. Maar op dit moment niet getreurd, want in 2008 is er in het najaar opnieuw een zeer spannend boek verschenen over 11.9.2001. Wat er toen gebeurd is, is in ieders geheugen nog wel gegrift. Ook dit boek geeft een nauwkeurig beeld van deze verschrikkelijke gebeurtenis.

Zijn boek “Morgenrood voor de Molukken” werd uitgegeven bij uitgeverij de Groot Goudriaan en heeft in 1998 zelfs meegedongen naar de christelijke kinderboekenprijs “Het Hoogste Woord”. De jury kwam destijds tot het volgende oordeel:

Omslag: Spannend en mooi

De schrijver heeft zich verdiept in een belangrijk stuk geschiedenis en weet begrip te wekken

voor de strijd van de Molukkers. Genuanceerde verhouding tussen goed en kwaad.

De beschrijving van het karakter van de hoofdpersoon doet echter wel wat afbreuk aan de

boeiende documentaire. Het slot is wat gekunsteld. Mooie titel!

Helaas won Kuijper in 1998 deze prijs niet. Het werd ‘Patatje oorlog’ van Frans van Houwelingen.

Zit er een boodschap in zijn boeken? Kuijper vindt het belangrijk dat zijn lezers genieten van een spannend boek, maar ze moeten er ook iets van leren. Misschien omdat hij onderwijzer is geweest. Bij elke boek spelen bepaalde motieven een rol. Zo heb ik bewondering voor de staat Israël, maar ook kritiek op hun houding tegenover joodse christenen. Hoe moet je verder het joodse volk zien? Dat lees je allemaal in het boek van ‘het wonder van Entebbe’. Bij zijn laatste boek “morgenrood voor de Molukken” probeerde hij begrip te kweken voor het onrecht dat de Molukkers is aangedaan. Dit uiteraard zonder de kaping goed te praten........

En voor welke leeftijd schrijft hij zijn boeken en waarom? “Ik schrijf mijn boeken voor de leeftijd van 12 tot 14 jaar. Dat niveau ligt mij het best, ik weet niet waarom”

Of hij vroeger veel las? Daar vertelt mijnheer Kuijper het volgende over.....

“Als jongen las ik ook heel veel, bijv. W.G.van de Hulst, Piet Prins, Anne de Vries, K. Norel. Ook las ik alles van Jules Verne. Voor het genre geschiedkundige jeugdboeken is veel voorstudie nodig. Ik kijk ook graag (maar wel kritisch!) naar historische films over mijn onderwerpen. Voor mijn boek over de Molukken heb ik ook gepraat met mensen die gegijzeld zijn en met een verpleger uit het ziekenhuis. Dat was best heftig. Het meest ontroerende was een reactie die ik kreeg van een Molukse kaper. Hij had het dankzij mijn boek kunnen verwerken. Ik vind het voorbereiden van een boek vaak net zo mooi als het schrijven ervan. “

Reactie op zijn boeken krijgt hij regelmatig. Mijnheer Kuijper was daarom heel blij dat wij dit interview met hem wilden houden. Immers, dan hoefde hij niet weer iedere keer een mail terug te sturen als er weer iemand belde om wat te weten te komen over zijn persoon.

En heeft hij verder nog plannen voor de toekomst? “Misschien ga ik binnenkort weer eens proberen een nieuw boek te schrijven. Maar ik zeg nog niet waarover, dat blijft voor iedereen nog een geheim....”.