Sylvia Bambola werd in 1945 in Roemenië geboren; zij werd vijf jaar later door een kolonel van het Amerikaanse leger geadopteerd uit een Duits weeshuis. Toen ze zeven was zag ze voor het eerst het Vrijheidsbeeld (New York) en de kust van haar nieuwe vaderland. Terwijl ze opgroeide bij iemand met een legercarrière woonde ze in 8 verschillende staten van de USA; mede daardoor kreeg ze grote liefde voor haar nieuwe vaderland. De enorme uitgestrektheid maar ook de vriendelijkheid van Amerika, evenals de grote verscheidenheid die er te vinden is terwijl er toch ook weer veel overeenkomsten zijn, verbazen haar nog altijd. Ze ontmoette haar man Vincent en trouwde met hem toen ze twintig was tijdens haar opleiding verpleegkunde in New York. 

Geboorte

Drie jaar later werd hun eerste kindje geboren met het syndroom van Down; dat heeft maar zestien maanden geleefd. Daarna werden er twee gezonde kinderen geboren. De meeste tijd ging zitten in hun opvoeding, maar ze werkte daarnaast ook voor enkele bedrijven in de marketing, was voorzitter van een plaatselijke afdeling van Women’s Aglow, en haar huis stond open voor Bijbelstudies, terwijl ze die ook zelf gaf. Ze gaf lezingen bij verschillende vrouwenbijeenkomsten en daarnaast schreef ze ook nog. 

Schrijven

Toen haar kinderen hun college-opleiding hadden afgemaakt, stopte ze met haar baan en begon ze fulltime te schrijven. Haar eerste roman, A Vessel of Honor, dat ze schreef onder het pseudoniem Margaret Miller, won in 1998 een prijs. Haar tweede roman, Refiner’s Fire, won in 2001 de Silver Angel prijs en kwam in de finale van de Christy Prijs. Sylvia en haar man wonen momenteel in Florida en zij werkt momenteel (januari 2007) aan haar zesde boek. 

Verhalen

Van jongs af aan maakte ze verhalen. Samen met vrienden deden ze wie het griezeligste of interessantste verhaal kon vertellen. Dat moet het begin geweest zijn; eerst verhalen vertellen, en daarna de drang om die op papier te zetten.Toen Sylvia een jaar of veertien was begon ze aan een eerste boek, maar op die leeftijd was ze nog niet vasthoudend genoeg; een roman vergt concentratie en toewijding. Als je veertien bent wil je iets graag snel afhebben. Daarna schreef ze een aantal korte verhalen, maar dat had niet de liefde van haar hart, zoals dat bij de romans wel het geval is. Die korte verhalen zijn nooit uitgegeven – maar Sylvia heeft er geen spijt van dat ze ze schreef; het was een goede oefening en ze leerde er veel van. Ze kon binnen het korte kader van een verhaal experimenteren met personen, dialoog enzovoort en de toen geleerde lessen kon ze later in haar romans toepassen. Hoewel ze toen haar kinderen opgroeiden jarenlang niet heeft geschreven ziet ze dat niet als een gemis; die periode was geweldig kostbaar. Nu ze de gelegenheid heeft om te schrijven doet ze dat ook.Gevraagd naar lievelingsauteurs noemt ze diverse namen die in Nederland niet zo bekend zijn, maar ook Charles Dickens en Solzhenitsyn. Het boek dat haar het meest heeft beïnvloed is echter de Bijbel. Sylvia Bambola schrijft heel gestructureerd; ze probeert er elke dag een bepaalde tijd voor te nemen. Dat betekent concentratie en inspanning. Soms zijn er die heerlijke momenten dat de inspiratie het overneemt en ze de zinnen vloeiend neerschrijft. Maar meestal is het gewoon hard werken. Het echte geheim van schrijven is steeds opnieuw herschrijven.In de begintijd gebruikte ze een schrijfmachine, maar tegenwoordig is het allemaal computerwerk. Een wereld van verschil, want dat scheelt letterlijk weken omdat je zo makkelijk stukken verplaatsen kunt. Ze kan zich het schrijven niet anders meer voorstellen. Net zoiets alsof je weer hout zou gaan zoeken en je eten op een kampvuur zou klaarmaken in plaats van elektrisch te koken! Ze stelt contact met haar lezers op prijs, en dat kan via e-mail net zo goed als via de gewone post – leuk om reacties van haar lezers te krijgen!

Haar website is: www.sylviabambola.com

Copyright: www.christelijkebibliotheken.nl

Deze pagina mag alleen gepubliceerd worden op www.christelijkebibliotheken.nl