|
Recensies
Stoepkrijt
|
Maartje gaat met haar broertje Timmie wandelen in het park. Maar wat zien ze daar? Een rare poes, een witte poes met allemaal blauwe strikjes. Een deftige mevrouw is haar poes kwijt en roept haar “waar zit jij, Mormel?”
En Maartje, tsja die vindt het zielig voor de poes. En ze laat de poes in het hol van een boom springen. Als de mevrouw hun naar de poes vraagt, doet Maartje net of ze haar nog nooit gezien heeft. Dan verraadt Timmie het bijna. Als de mevrouw wegloopt, zegt Maartje ‘Sukkel’ tegen Timmie. Waarna Timmie vervolgens ook ‘Sukkel’ roept tegen iedereen die ze tegenkomen. Maar de mevrouw laat het er niet bijzitten. Ze moet met haar poes naar een poezenshow en ze blijft verder zoeken. Ze schakelt zelfs de hulp van de politie in.
Maartje en Timmie beleven allerlei avontuurtje met de poes die ze gemakkelijkheidhalve maar ‘Pluis’ noemen. Als ze met de poes thuis komen, belt moeder toch de politie. Maar Maartje wil de poes graag houden, en verzint voordat de mevrouw haar komt halen, een ondeugend
plannetje. Het plan lukt, en nadat de deftige mevrouw boos is weggelopen, mag de poes blijven.
De moeder van Maartje en Timmie wordt ook boos op de mevrouw doordat ze de kinderen uitscheldt en verdenkt van diefstal. Tot zover de korte inhoud van dit boek.
Anja Elshout, die bekend is geworden door haar tienerromans ‘Evelien’ en ‘Janet’ waagt zich met ‘Stoepkrijt’ aan een nieuw genre: een voorleesboek voor jongere kinderen. ‘Stoepkrijt’ bevat zesentwintig vrolijke voorleesverhalen voor kinderen van vier jaar en ouder.
Wat mij betreft had Elshout nog even moeten blijven oefenen voordat ze ‘Stoepkrijt’ uitgaf. Haar verhalen zijn heus niet onaardig, maar ook niet altijd even origineel. In maar liefst drie verhalen achter elkaar wordt er iemand nat, een vogeltje dat uit een kooitje ontsnapt en natuurlijk de deur uitvliegt konden we al, en een juf die trouwt is ook geen uitzonderlijke gebeurtenis. Andere verhalen zijn weer wat meer aansprekend, zoals opa die zijn voet breekt als hij met Evelien en Anne gaat schaatsen.
De naam Evelien geniet duidelijk de voorkeur van de auteur. Een van haar eerste boeken heet zelfs zo, en in ‘Stoepkrijt’ draagt één van de hoofdpersonen deze naam. Alsof er geen andere meisjesnamen bestaan in Nederland!
Verder heeft Elshout duidelijk nog geen ervaring met het schrijven van losse verhalen. Aan het eind van ieder verhaal krijg ik het gevoel alsof ze de laatste zinnen een aantal keer verbeterd heeft, om uiteindelijk dan maar voor deze slotzin te kiezen. De verhalen zijn niet afgerond, en een open einde is op deze manier heel onnatuurlijk.
De kinderen uit de doelgroep zullen deze grappige voorleesverhalen wel waarderen, maar nu is het nog de kunst om ervoor te zorgen dat het voor de ouders ook een feest is om ze voor te lezen! |
|
|
