|
Recensies
Levensstrijd
|
Truus Boogaard is de hoofdpersoon waar het om draait. Haar vader is fruitteler van beroep. Naast dit bedrijf hebben haar ouders nog een paar zwartbonte koeien waarvan de melkopbrengst hoofdzakelijk voor henzelf is.
Op een dag zakt ze zomaar op straat in elkaar. Haar gezondheid gaat achteruit en in september 1961 schrijft ze aan haar vriendin “Ik ben pas 19 jaar, maar voel me al jaren net een wrak. Haar droom is altijd geweest om verpleegster te worden, wat onder deze omstandigheden nooit uit zal komen. Ook na een verblijf in een Zeister rustoord, verandert er niets. Ook daar krijgt ze een behandeling tegen depressie met stroomstootjes die onder narcose worden toegediend. Ook na vele behandelingen is hier geen vooruitgang te bespeuren. Pas bij haar opa en oma kan ze zichzelf zijn en leeft ze een beetje op.
Als ze daar is komt ze op een bijzondere wijze in aanraking met de fruitplukker Ozal. Als snel groeit er iets moois tussen die twee. Al moet wel gezegd worden dat het een geprogrammeerde liefde lijkt die wel erg snel gaat. De problemen komen echter al snel opdagen. Want hoe zullen een Moslim en een Christen tezamen tot een huwelijk komen? Truus is echter onverbiddelijk en zet door. Ook opvallend is dat sinds het voorval van de val van Ozal de depressie van Truus als sneeuw voor de zon lijkt verdwenen. Oma ziet het ook als een opvallende opleving. Echter, zij die ervaringen hebben met depressieve mensen, zullen ook van mening zijn dat een liefde een zware depressie niet zomaar teniet kan doen. Truus en Ozal trouwen en zij zijn zich beiden bewust van de teleurstellingen die ze nog te verwerken zullen krijgen. Toch mag Ozal in aanraking komen met de Bijbel, waarvan de woorden hem bij blijven...
Een verhaal vol verrassende wendingen alhoewel soms wel iets te snel beschreven. De leidraad in het leven van deze twee mensen is dat de mens wikt maar God beschikt. Deze waarheid zou de leidraad bij een ieder moeten zijn. Uiteindelijk wordt ook Ozal een Christen en is het eigenlijk ‘eind goed al goed” Dat de verhouding tussen Ozal ouders (die Moslim blijven) hier niet op van toepassing is, zal duidelijk zijn. Een mooie roman in de Citerreeks die lezer die houden een lekker lezend boek zeker zal boeien. |
|
|
