|
Recensies
Rinus, de koene strijder
|
Rinus de Zwart komt op zeventienjarige leeftijd op een bijzondere en merkwaardige manier aan een baan. Als hij namelijk het onbevoegd het terrein van de nabij gelegen eendenkooi betreedt, krijgt hij daar een baan aangeboden.
Na een aantal jaar begint hij voor zichzelf, en dit verloopt, zoals we gewend zijn van de personages van Klijn, zeer voorspoedig. Door een gebeurtenis komt hij erachter dat het nodig is om verkering te krijgen; dit heeft hij daarna ook bijzonder snel voor elkaar.
Dan worden de toekomstplannen van Rinus en zijn vriendin in de war geschopt, doordat Rinus’ vader ziek wordt en de ouderlijke boerderij niet langer kan runnen. Rinus zal, als enige zoon, de boerderij over moeten nemen en kan dus geen poelier blijven. Dit begrijp ik niet helemaal, want toen hij poelier werd was hij ook al de enige zoon, en zijn vader had toen toch ook niet het eeuwige leven?
Dit verhaal past goed in het oeuvre van Jan W. Klijn. Het verhaal speelt zich af in de Alblasserwaard, en een jonge kerel wordt een kleine zelfstandige, die zoals genoemd, zeer voorspoedig zaken doet. Ook blijkt Rinus, net als bijvoorbeeld Jasper van de Jasper-serie, een perfecte kerel te zijn, hij is heel slim en heeft zeer veel zakelijk inzicht.
Om dit nog eens te onderstrepen worden deze eigenschappen verschillende malen door andere personages opgemerkt en al dat niet uitgesproken.
Het verhaal leest niet helemaal lekker, er zitten vrij grote tijdssprongen in, die eerst wel werden toegelicht, maar later niet meer. Ook lijkt het of Klijn tegen het einde van het verhaal haast kreeg; de vrouw van Bert Berkman, een poelier in ruste die Rinus helpt met het opzetten van zijn zaak, heet eerst Els, en later in het verhaal wordt ze consequent Rina genoemd.
‘Rinus, de koene strijder’ is een gezellige familieroman, die je snel en gemakkelijk uitleest, maar het verhaal biedt helaas niet veel nieuws. |
|
|
