|
Recensies
Uit de diepten
|
Dylan en Maggi zijn gelukkig getrouwd. Ze wonen op de boerderij van Dylans opa. Maggi verwacht haar eerste kind. Alles loopt voorspoedig. Als de weeën zich aandienen, gaan ze op weg nar het ziekenhuis. Daar loopt het echter alleszins voorspoedig.
“Zwaar ademend gaat Maggie weer liggen met haar knieën opgetrokken. Na de volgende wee begon de ruggenprik te werken. Haar spieren ontspanden zich en ze had geen gevoel meer…”
“Het was onwerkelijk dat onze zoon straks in onze armen zou liggen”
Het mag niet zover komen. Het kindje sterft tijdens de bevalling. Het wordt nog gereanimeerd, maar niets mag baten. Maggi raakt ook in coma, zodat Dylans dromen als sneeuw voor de zon vergaan. Maggi krijgt echter weinig hoop op herstel. Dylan begraaft zijn zoontje onder een enorme eikenboom aan de oever van de rivier naast zijn grootouders.
Ook zijn vriend Amos is hierbij aanwezig. Dylan geraakt in een diepe crisis. Heeft het leven voor hem nog wel zin? En waarom moet het nu juist hem overkomen? En is er Iemand die hem helpen kan?
Dylan krijgt veel steun van zijn vrienden. Ook door zijn collega’s op het werk op de school, krijgt hij veel ondersteuning. Toch mag hij langzamerhand ontdekken dat er toch nog hoop is in een wereld die door wanorde lijkt te worden geregeerd. Hier is wel een nieuwe tragedie voor nodig… Dylan redt de zwangere Amanda van de verdrinkingsdood en helpt haar daarna in het nachtelijk duister een kind ter wereld te brengen. Het ziet er net zo uit als zijn zoontje bij de geboorte. Toch mag het lukken om het leven weer in het kind terug te krijgen. Na deze tragedie en een intense worsteling met God lukt het Dylan weer uit de diepte omhoog te komen en mag hij zijn Maggie weer uit haar coma zien ontwaken…
Mooie roman, een ontroerend verhaal met een goed taalgebruik. |
|
|
