|
Recensies
Verborgen bloei
|
Een fijnzinnige roman van een voor ons nieuwe schrijfster. Een roman over onzekerheid en verder leven na een traumatische gebeurtenis, maar ondanks dat is er verborgen bloei.
Winter 1988. Megan is zeven jaar. Ze is verlegen, want wie ziet haar nu staan? Dan komt er een nieuw meisje in de klas. Als Jen in de klas komt, is het eerste wat het nieuwe klasgenootje doet, lachen tegen Megan. Door Jen kruipt Megan uit haar schulp. In het verdere blijken deze twee kinderen onafscheidelijk.
1989. Er komt er een zwarte dag in het leven van Megan. Op klaarlichte dag wordt Jen ontvoerd door mensen in een blauw busje. De politie is snel gearriveerd, maar van Jen wordt niets meer vernomen. Een ieder is ten einde raad. Deze gebeurtenis tekent Megans leven. Ze wordt onzeker en draagt het gebeurde als een last met zich mee in haar verdere leven. Vragen komen in het leven. Immers als er een God is, waarom heeft Hij dan niet ingegrepen? Megan kan Hem soms niet begrijpen, maar ze wil toch niet verder leven in een wereld zonder God.
Het leven gaat verder zijn gang. Nooit wordt iets meer van Jen vernomen en algemeen wordt aangenomen dat Jen om het leven gebracht is. Met het feit dat ze nog leeft, houdt niemand nog rekening.
Dan breekt vijftien jaar later de zomer van 2004 aan. Megan krijgt plotseling een telefoontje. Het blijkt, hoe onwerkelijk het ook lijkt, Jen te zijn. Jen vraagt haar dringend om de politie nog niet te waarschuwen. Jen maakt een afspraak met Megan om haar te ontmoeten. Toch vertrouwt Megan het niet en gaat David haar vriend, met haar mee. Jen blijkt het echt te zijn... Jen blijkt ontvoerd te zijn door mensen die haar verder opgevoed hebben. Haar ‘pleegouders’ hebben haar jarenlang een verhaal op de mouw gespeld, haar gehersenspoeld zodat ze het echt ging geloven.. maar sinds kort is ze de werkelijke waarheid te weten gekomen en is ze gevlucht...
Een positieve roman met goed taalgebruik, die boeit van begin tot het eind. |
|
|
