|
Recensies
Pesten doet pijn
|
Deze nieuw uitgegeven versie van ‘Pesten doet pijn’ is een herdruk van de versie die een aantal jaren geleden is verschenen. Waarschijnlijk is het uitgeven van deze herdruk een haastklusje geweest, want er komen verscheidene storende typfouten in voor, eenmaal zelfs in de titel van een hoofdstuk! Ook ontbreken illustraties, die voor deze leeftijd zeker nog wel belangrijk zijn.
‘Pesten doet pijn’ snijdt een belangrijk en moeilijk onderwerp aan. Er zijn op elke school, in elk dorp of wijk wel kinderen die gepest, of netter gezegd: getreiterd worden. De manier waarop dit thema echter wordt vormgegeven binnen het verhaal is echter niet geloofwaardig. Ten eerste gebeurt er veel te veel binnen het verhaal. Heidi Baks is zonder een overleden moeder, een werkloze vader, een onaardige tante en een ongeluk waarbij ze haar been breekt al een zielig meisje.
Vervolgens zijn de pedagogen en opvoeders in haar omgeving wel erg tactloos en onnadenkend. Natuurlijk kan er een vader zijn die niet alles doorheeft, en een juf met wat minder gevoel voor problemen van haar kinderen. Maar een juf die keer op keer boos wordt op een kind waar de verlegenheid en angst van afstraalt wanneer ze uit wanhoop haar treiteraars slaat, moet in Nederland nog geboren worden. Terwijl deze juf merkwaardig genoeg wel na één middag doorheeft dat Heidi expres fouten gaat maken in de klas.
Ook maakt de schrijfstijl van Van der Poel het verhaal niet gemakkelijker om te lezen. Er komen verschillende ‘kromme’ zinnen in het boek voor en ook wordt vaak achter elkaar hetzelfde woord gebruikt. Zo lees je op pagina tweeënzestig driemaal op een halve bladzijde het woord ‘angstig’.
‘Pesten doet pijn’ is dus geen toppertje tussen al de kinderboeken die er al zijn over het onderwerp ‘treiteren en getreiterd worden’. |
|
|
