|
Recensies
Het bescheiden deel der zieken
|
|
Jacobus Schuts, wellicht voor meerderen onbekend. Hij was een ziekentrooster in de gereformeerde kerk, die al vele stichtelijke werken op zijn naam heeft staan.
Hij was werkzaam in Den Haag en had als taak om de predikanten bij te staan in het bezoeken en vertroosten van zieken in de gemeente. Eén van die predikanten was de bekende oudvader Simon Simonides. De wijze waarop hij met de zieken omging, beviel niet iedereen. Schuts waarschuwde de zieken die hij bezocht. Hij waarschuwde hen die niet twijfelden over hun staat voor de eeuwigheid. Anderen waarschuwde hij omdat ze meenden in te gaan op vaste grond door middel van een onberispelijke levenswandel. Ook waren er waarschuwingen tot de bekeerden dat de pijl verder lag. Uit de samenspraken van de krankenbezoeken en zieken blijkt. Dat Schuts theologisch zeer goed onderlegd was. In de samenspraken heeft hij onderscheid gemaakt. In een 1e deel aangaande de onbekeerden en een 2e deel aangaande de bekeerden. Met bewogenheid wordt in ieder bezoek de zieke gewezen op het heil dat nooit vergaat. Zo is er een samenspraak met een zieke die niet meer kan spreken, een zieke die redelijk verstand heeft van de Bijbel, een zeer onwetend mens etc.
Op de vraag of de ziekenbezoeker altijd eerst een gebed doet of eerst met de zieke spreekt valt veel uit te leren. Iedere keer probeert de bezoeker de zieke te vragen naar zijn staat voor de eeuwigheid. Om hem of haar dan vervolgens liefdevol te onderwijzen. Nergens wordt een zieke het geloof aangepraat, maar wordt gewezen op het geloof als een gave Gods. Aan het eind van ieder bezoek staat een aantal vragen over het bezoek. Bijvoorbeeld “Waarom de krank zo nauw onderzocht, was het niet beter om hem in het algemeen te waarschuwen?” Schuts zal ruim 80 jaar zijn geweest toe hij in maart 1730 overleed. Van de 16 geschriften die hij heeft nagelaten, is dit het bekendste boek geworden. |
|
|
