|
Recensies
Nevels
|
Een prachtige indringend geschreven roman van de hand van Geesje Vogelaar verscheen bij de Banier. Een roman waarin het thema’ dementie’ centraal staat. Clara van der Molen is oud geworden en haar verstandelijke vermogens gaat achteruit. Ze heeft heel wat in haar leven meegemaakt. Haar man is al gestorven en haar dochtertje is al op jonge leeftijd overleden. Toch mag ze geloven dat beide daar zijn ‘waar geen inwoner meer zal zeggen “ik ben ziek”
Clara van der Molen wordt verzorgd door haar dochter Maria die getrouwd is met Job. Ook zoom Willem woont nog thuis. Maria heeft het er vaak moeilijk mee. Soms is haar moeder zo ver weg. Echter als het over het geestelijke leven gaat, is ze vaak zo helder. Het staat haar nog helder voor de geest hoe haar moeder zong bij het kistje van haar kleine zusje Anne. Hoe ze ze zong “Wie heeft luist den Heer te vrezen. ’t Allerhoogst en eeuwig goed. “
Haar moeder is vaak in nevelen gehuld, maar ook vaak geestelijk zo ‘helder’, zelfs zo dat de nevels wel eens opklaren. We maken ook kennis in het boek met buurman Hannes. Hij mag Maria wijzen op het éne Nodige voor de eeuwigheid. Hannes verlangt zo vaak ‘naar huis’ Maria weet dat ze haar moeder eenmaal zal moeten loslaten, dan moet ook moeder de weg van alle vlees. Ook zij zelf zal dat eenmaal ondergaan. En hoe zal het dan zijn? Het geeft onrust in haar hart.
Naast dit verdriet en deze zorg is er ook hoop op nieuw leven bij Claire, de dochter van Maria en Job. Dan komt er toch een tijd, dat Maria, op aandringen van familie even wat afstand van haar moeder moet nemen. Dan dreigt ook voor Maria de zon achter de nevels te verdwijnen... |
|
|
