|
Recensies
Berouw
|
De schrijver van dit vertaalde boek is de bekende oudvader Thomas Boston. Van hem mag gezegd worden wat van de oude bijbelheiligen geschreven staat:
"Deze allen zijn in het geloof gestorven, de beloften [nl. hun vervulling] niet verkregen hebbende, maar hebben dezelve van verre gezien en geloofd en omhelsd, en hebben beleden dat zij gasten en vreemdelingen op aarde waren," (Hebreeën 11:13).
 Thomas Boston wordt op 17 maart 1676 in Schotland geboren. Als jongen van elf jaar wordt hij krachtig omgezet onder een preek van de vader van Ralph en Ebenezer Erskine. Vaak loopt hij tweemaal de bijna zeven kilometer om deze prediker te horen. In 1697 krijgt hij toestemming om te gaan preken. In die tijd schrijft hij het boekje De kunst om mensen te vangen. Hierin zet hij uiteen hoe er moet worden gepreekt. In december 1699 wordt hij predikant in Simprin. In 1707 verhuist hij naar zijn tweede en laatste gemeente, Ettrick, waar hij op 56 jarige leeftijd sterft.
In dit boek komen de thema’s bekering en berouw aan de orde. Op een ordelijke manier wordt de bekering beschreven. “Veel en verscheiden zijn de gelegenheden voor bekering, die de Heere zegent om Zijn Woord tot in de ziel te brengen, en de ziel daardoor thuis te brengen bij God”. Luther keerde zich met ernst om door de gewelddadige dood van een geliefde vriend. Het vallen in grote zonden is door de Heere gebruikt om voor Achan een gelegenheid te scheppen om zich te bekeren. (zie ook de moordenaar aan het kruis). Augustinus werd getrokken door de woorden ‘Tolle Lege; Tolle Lege” (Neem en Lees!) (pag.24). Boston gaat ook in op de eis van de bekering en het gevaar van uitstel. “indien Gij u niet bekeert, zo zult gij allen desgelijks vergaan”
Boston houdt ons in dit boek een spiegel voor. Voor hen die blijven lopen op de brede weg naar het verderf zal in de dag des oordeels geen ontkoming meer zijn. Alleen door bekering en berouw kan een zondaar weer in verzoende betrekking met God komen. Neem en Lees, opdat de diepe bewogenheid waarmee Boston de mensen wijst op hun eeuwige bestemming, tot heil van onze zielen zou mogen zijn, opdat het gelezene door God gebruikt mag worden om ons op de smalle weg ten leven te brengen. |
|
|
