|
Recensies
Eruit jij !
|
In ”Eruit jij!” kijkt de lezer mee over de schouders van de hoofdpersoon. En ook al is dit een ik-verhaal, ellende van anderen dichterbij brengen is moeilijker dan je denkt...
Thoma is 16 jaar en is in Nederland geboren. Vanaf zijn 2e jaar is hij op Java gaan wonen. Zijn beste vriend is Hardjono, van wie hij veel leert over de cultuur en de natuur op het eiland. Het is een aangrijpend verhaal over vriendschap, maar dan tijdens de oorlog op Java. Thomas loopt met vragen die ook vandaag de dag spelen. Een vaderland waar je woont en wat je nauwelijk kent. Een moederland waar je niet welkom bent omdat je kleur anders is?
Aan het slot van het boek, bij de dood van Yenny, komt de wreedheid van de oorlog in alle hevigheid op de lezer af. „„Lief…” Het woord komt niet verder. Ze zakt weg, het leven uit. (…) Ik hoor niets meer, buig me voorover en leg mijn gezicht voor het gezicht van het meisje dat al heel lang van me hield, zonder dat ik het wist.”
Subtiliteit is vaak indrukwekkend. Sprekend voorbeeld is een passage in ”Eruit jij!” Daarin beschrijft Velema niet met zoveel woorden dat hoofdpersoon Thomas vreselijke honger heeft, maar ze laat het zien. Thomas denkt alleen aan de pan met etensresten, die hij samen met zijn maatje en beschermer Bart mag uitschrappen, en heeft totaal geen aandacht voor de serieuze woorden die Bart met hem wisselt. „Hij praat over de hemel, over God, maar ik let op de pan. (…) Hij wil me troosten, maar ik wil eerst eten.”. Veel zeggen met weinig woorden, dat is de kracht van de taal die de schrijfster weergeeft. Een verhaal ten tijde van de tweede wereldoorlog met een zeer actueel thema! Bestemd voor de jeugd van 14+ |
|
|
