|
Recensies
Kika en de dierenklas
|
Er is iets heel vervelends gebeurd in groep 4: de juf heeft haar been gebroken. En nu kan ze echt geen lesgeven! Groep 4 zet een advertentie in de krant en dan komt de nieuwe meester: meester Tom. En meester Tom neemt een dier mee voor in de klas. Geen vissen of hamsters of een parkiet. Nee, meester Tom heeft in Afrika gewerkt en hij heeft daar een lief klein baby-aapje gered en meegenomen. Maar…kan dat wel, een aap in de klas? Dat lees je in het gezellige kinderboek ‘Kika en de dierenklas’.
Het is duidelijk dat dit verhaal iets anders is dan verhalen over zielige kinderen of boevige rovers, het is echt een origineel verhaal, terwijl het niet ongeloofwaardig wordt. Natuurlijk mag en kan er helemaal geen aap in een schoolklas verblijven. Daarom laat Hamminga de vader van één van de kinderen een brief sturen naar de schoolinspectie en komt de inspecteur daadwerkelijk op school.
Toch vind ik niet alles even sterk in dit verhaal.
Om iets te noemen: het is eigenlijk onduidelijk waar het perspectief ligt in dit verhaal. Op de eerste bladzijde lijkt het perspectief bij Juultje te liggen, maar dat blijkt niet waar te zijn, want gedurende het gehele verhaal ligt het perspectief willekeurig bij een van kinderen en dan weer is het auctoriaal. Verder kan ik het niet helemaal begrijpen dat de vader van Ben niet naar de directeur stapt, en dat de directeur in eerste instantie helemaal niet van het vreemde huisdier kennis komt nemen!
Gelukkig blijft het verhaal toch reëel; aan het einde van het verhaal isjufs been weer bijna beter en gaat meester Tom weer naar Afrika om Kika terug te brengen. Leuk dat de kinderen van hem afscheid nemen door een nieuwe variatie te maken op het, steeds in het verhaal terugkerende, liedje over Afrika dat ze van meester Tom geleerd hebben. |
|
|
