Dolores Thijs beschrijft de zware periode die ze heeft moeten doorstaan na de dood van haar zoontje. De lezer komt in aanraking met de schurende pijn van het gemis, dat ze gevoelt. Wie het boek leest, grijpt het gebeuren naar de keel. Daarbij gevoel je direct respect voor de moeder die dit zo aan het papier kan toevertrouwen.
25 december1985....
John was die middag samen met zijn vriendje gaan zwemmen in het zwembad. Die middag voltrekt zich een ramp. Nog voor sluitingstijd, wordt het zwembad leeggezogen. Dit om reden dat de leiding een lange kerstavond wil hebben. De vrienden zijn op dat moment in de dichte nabijheid van het rooster waar het water naar binnen wordt gezogen. Als de pomp in werking treedt, worden ze met kracht in het rooster gezogen. Alle hulp komt te laat.... Reanimatiepogingen mochten niet baten.
De dagen erna gaan in een waas aan Thijs voorbij. Veel wordt er gezegd over Gods Wil, het was Gods tijd, Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk, zijn tijd was gekomen. Het gaat allemaal langs haar heen. Haar John was immers niet meer? De dag na de begrafenis begint het leven voor haar weer bij het jaar 0...........Opnieuw beginnen? Maar kan ze dat wel?
Het leven moet verder, maar Thijs kan het niet. Ze voelt zo intens het verdriet en het gemis, ook bij haar man en kinderen. Thijs vecht daarentegen om de verantwoordelijke voor de dood van John op te sporen. Ze wil het recht laten zegevieren........ Verhoren vinden plaats. De verantwoordelijke worden niet vervolgd. Ze zwijgen als het graf. Thijs heeft echter maar één doel voor ogen: het deksel moet van de doofpot !
Thijs gaat door een diep dal, maar langzaam mag er toch langzaam maar zeker ook in haar leven plaats komen voor een nieuw begin. |
