|
Recensies
Maanvrouw
|
Haar werk werd meermalen genomineerd voor de Nobelprijs voor de literatuur. Ze schilderde en schreef. Na haar dood werd een museum te harer nagedachtenis ingericht. Het boek van Dolores Thijs over deze succesvolle dame maakt min of meer een einde aan de romantisering van Blixen. In ”Maanvrouw” leren we haar kennen als een vrouw die het geluk wanhopig zocht maar niet vond.
Dolores Thijs is schrijfster en journaliste en won lang geleden, in 1981, de prijs voor het beste literaire debuut in Vlaanderen. Vorig jaar leverde zij twee verhalen voor de bundel ”Ik kan je niet vergeten”. Thijs vond in de huishoudster van Karen Blixen een geschikt personage voor een roman: de in 2003 overleden Caroline Carlsen. In ”Maanvrouw” schetst Thijs een beeld van Blixen vanaf het moment dat Carlsen huishoudster op Blixens landgoed Rungstedlund wordt. Aan de hand van haar eigen ontmoetingen met Carlsen spint Thijs een verhaal over Blixen met alles wat er om haar heen gebeurt. Aan de hand van de ikpersoon Carlsen wordt de laatste levensfase van Blixen geschetst.
In het boek wordt Blixen geschetst als een grillige barones met bizarre kuren die haar omgeving somtijds tot wanhoop drijft. Men weet dat haar leven niet gemakkelijk is. Zo wordt om deze reden dan ook door iedereen haar gedrag vergeven. Ze verloor haar vader aan suïcide. Ze ging met haar man, een edelman in 1914 naar Kenia. Daar leerde ze de Engelsman Denys Finch-Hatton kennen, die zich niet wilde binden aan de Deense. Finch-Hatton kwam echter bij een vliegtuigongeluk om het leven. Blixen keerde na 17 jaar ontgoocheld terug naar Denemarken. Ze had alles en uiteindelijk ook God verloren en keerde terug met een allesverterend heimwee naar het oude.
Carlsen zoekt voor zichzelf en haar zoontje Nils eind jaren vijftig een rustige baan en vindt die op Rungstedlund, op dat moment gerund door Karen Blixen. Aan de hand van informatie van de mensen om haar heen, leert ze de (eenzame) barones steeds beter kennen. De kinderloos gebleven Blixen werpt zich op als een tweede moeder van Nils. Dit wordt door Carlsen met moeite accepteert. Blixen weet bij tijden heel haar personeel te mobiliseren voor haar eigenaardigheden, zoals het offeren aan de maan met een pannetje soep. Carlsen heeft daar zo haar eigen gedachten over.
Blixen organiseert party’s, waarbij ze zelf als een koningin van de bellettrie glorieert. Ze trekt af en toe er op uit naar Venetië, Parijs en de VS. Ze knoopt een wonderlijke relatie aan met de dichter Bjoernvig, die zich met veel pijn aan haar magische aantrekkingskracht kan ontworstelen. De schrijfster weet spannende elementen in haar boek aan te brengen. De geestestoestand van de barones laat steeds sterker te wensen over. De ziekte waaraan de barones lijdt, weet Thijs geheim te houden tot het laatst. De schrijfster hanteert een goed leesbare stijl. In de loop van het verhaal doen zich soms kleine onregelmatigheden voor. Op bladzijde 144 is er opeens de tiende verjaardag van Nils, „de tijd vloog voorbij.” Terwijl de tijd op bladzij 155 opeens vertraagt tot een slakkentempo. Op bladzijde 166 meldt een constructie met ”zowel als” een meervoud, terwijl dat enkelvoud behoeft.
Het nawoord ademt meer de geest van Thijs dan van Carlsen. De schrijfster besluit met de moralistische vraag van Pilatus: „Wat is trouwens ’de’ waarheid? Misschien was mijn eigen geheugen, dat ik ondanks mijn leeftijd nog als volkomen helder beschouwde, uiteindelijk ook niet meer dan een blik in een oude, uitgeslagen spiegel.” De schrijfster is er in deze roman in geslaagd het verborgen leven van Blixen op een originele manier weer te geven. |
|
|
